Wykonawcy:

Orkiestra i Chór Filharmonii Krakowskiej
José Miguel Pérez-Sierra – dyrygent
Maylin Cruz - Marina
Antoni Lliteres - Jorge
Pietro Spagnoli - Roque
Emmanuel Franco - Pascual
Gaja Vittoria Pellizzari - Teresa
Giovanni Accardi - Un voz, Alberto, Un Marinero 

Agnieszka Ignaszewska-Magiera - przygotowanie chóru

Repertuar:

Emilio Arrieta – Marina /wykonanie koncertowe/

Koncert z przerwą, czas trwania ok. 130 min.

PROMOCYJNE CENY BILETÓW - 40%
Bilety dostępne są w kasie biletowej Filharmonii Krakowskiej oraz online po wpisaniu hasła „Marina” w polu -kod rabatowy-

Miejsca w rzędach 1 i 2 na parterze to dostawiane krzesła – prosimy o uwzględnienie tego przy wyborze miejsc.

Jak odróżnić zarzuelę romantyczną od opery? Główna różnica wydaje się tkwić w kraju pochodzenia, do tego przyjęło się, że zarzuele są nieco „lżejsze” niż opery. Granice bywają jednak niewyraźne, a zacierają się jeszcze bardziej, kiedy hiszpański kompozytor pewnego dnia postanawia… zrobić operę z zarzueli. 

E. Arrieta studiował w Madrycie, a potem w Mediolanie, co zapewne sprawiło, że chętnie wplatał w swoje zarzuele elementy estetyki włoskiej opery. W jego kompozycjach widać doskonały warsztat harmoniczny, a także dużą wiedzę na temat możliwości orkiestry i wokalistów. Dwuaktową zarzuelę Marina z librettem F. Camprodóna zaprezentowano po raz pierwszy w 1855 roku w Teatro del Circo w Madrycie. Chłodna reakcja publiczności zupełnie nie zapowiadała późniejszego sukcesu dzieła. Tymczasem Marina wyruszyła na tournée po hiszpańskich prowincjach, gdzie witana była entuzjastycznie. Szesnaście lat po premierze, Arrieta za namową tenora E. Tamberlika postanowił przerobić ją na trzyaktową operę, wzorowaną na dziełach G. Donizettiego. Kompozytor usunął część materiału, zastępując go nowymi fragmentami. Libretto uzupełnił M.R. Carrión (autor pierwotnego tekstu już wtedy nie żył), a rezultat wystawiono w madryckim Teatro Real w 1871 roku. 

Marina w wersji operowej triumfowała, choć według krytyków straciła nieco ze swojego uroku. Niektórzy wciąż zarzucają kompozycji Arriety, że do końca nie wiadomo, czy to już opera, czy jeszcze zarzuela... A ona jest po prostu Mariną – melodyjnym utworem, z wdziękiem łączącym włoskie bel canto z hiszpańskim temperamentem.  

Dorota Staszkiewicz

José Miguel PÉREZ-SIERRA – dyrektor muzyczny Teatro de La Zarzuela w Madrycie, dyrektor muzyczny i artystyczny Royal Opera Festival w Krakowie oraz pierwszy dyrygent gościnny Ópera de A Coruña – jest jednym z czołowych dyrygentów swojego pokolenia. Urodzony w Madrycie, zyskał międzynarodową sławę w 2006 roku, dyrygując operą Il viaggio a Reims na Rossini Opera Festival w Pesaro (Włochy). Kształcił się pod okiem takich mistrzów jak Gabriele Ferro, Gianluigi Gelmetti, Colin Metters, Alberto Zedda i Lorin Maazel. Zadebiutował w 2005 roku z Orquesta Sinfónica de Galicia i od tego czasu regularnie występuje jako dyrygent gościnny m.in. w Teatro Real i Teatro de la Zarzuela w Madrycie, Palau de les Arts w Walencji, Gran Teatre del Liceu w Barcelonie, ABAO Bilbao Ópera, Ópera de Oviedo, Ópera de Las Palmas, Ópera de Tenerife, Opéra de Marseille, Théâtre des Champs-Elysées w Paryżu, Opéra de Montréal, Teatro Municipal w Santiago de Chile, Royal Opera Festival w Krakowie, Rossini in Wildbad Festival w Niemczech, Teatro San Carlo w Neapolu, Festival Puccini w Torre del Lago, Opéra de Massy i Opéra-Théâtre w Metz (Francja), oraz w wielu innych teatrach.

W sezonie 2024–2025 Maestro Pérez-Sierra poprowadził La bohème w Ópera de A Coruña; Marinę w Teatro de la Zarzuela; La verbena de la Paloma w Palau de les Arts w Walencji; Marię Stuartę w Teatro Real; Turandot w Theater Basel; Normę w Opéra National du Capitole w Tuluzie; IX Symfonię Mahlera z Orkiestrą Filharmonii Krakowskiej; La tabernera del Puerto w Teatro de la Zarzuela oraz w Filharmonii Krakowskiej; a także Pierre de Médicis (Poniatowski) i La Cenerentola na Royal Opera Festival w Krakowie oraz podczas Rossini in Wildbad Festival w Niemczech.

Do najważniejszych wydarzeń ostatnich sezonów należą: I puritani, L’elisir d’amore, Maria Stuarda, Lucrezia Borgia, La sonnambula i Il barbiere di Siviglia w ABAO Bilbao Ópera; La cenerentola w Montrealu; Turandot, L’elisir d’amore, Aida i La bohème w Las Palmas; Samson et Dalila na Teneryfie; dwa koncerty Rossiniego w Théâtre des Champs-Élysées w Paryżu; Il signor Bruschino, Armida, La scala di seta, Matilde di Shabran, L’equivoco stravagante, Aureliano in Palmira, Messa di Gloria i L’italiana in Algeri podczas Rossini in Wildbad Festival, gdzie w 2024 roku otrzymał nagrodę „Rossini in Cima” za dekadę pracy przy operach Rossiniego w tym niemieckim festiwalu; Il signor Bruschino, Armida, La scala di seta, El barberillo de Lavapiés, Luisa Fernanda, Messa di Gloria i L’italiana in Algeri podczas Royal Opera Festival w Krakowie; Il turco in Italia, La cenerentola, Il barbiere di Siviglia i L’italiana in Algeri w Ópera Nacional de Chile; La donna del lago, Armida i Les Huguenots w Opéra de Marseille; Rigoletto i Dialogues des carmélites w Opéra de Massy pod Paryżem; Carmen, Tosca, Il trittico, Il turco in Italia, El amor brujo i La vida breve w Ópera de Metz; Les pêcheurs de perles, Il tabarro i Gianni Schicchi w Ópera de Oviedo; Don Fernando el Emplazado (Zubiaurre), Viva la Mamma! oraz koncert galowy Międzynarodowych Nagród Operowych w Teatro Real w Madrycie; Pagliacci, Norma, Aida i La bohème w Ópera de A Coruña; Carmen z Orchestre Philharmonique du Luxembourg; Requiem Verdiego z Orkiestrą i Chórem Teatro Real; Madama Butterfly w Teatro Coccia w Novarze; VI Symfonię Mahlera z Filharmonią w Maladze; La verbena de la paloma w Teatro de la Zarzuela; Luisa Fernanda z Orkiestrą i Chórem Filharmonii Krakowskiej; oraz Carmen Bizeta podczas Quincena Musical w San Sebastián (Hiszpania).

Ponadto prowadził koncerty z takimi artystami jak Lise Davidsen (Teatro Real, Ópera de A Coruña, Turku Music Festival w Finlandii i Opera Narodowa w Bukareszcie), Mariella Devia (Teatro Real, Ópera de A Coruña, Teatro San Carlo w Neapolu) i Roberto Alagna (Ópera de A Coruña).

Dyskografia José Miguela Péreza-Sierry obejmuje m.in.: monograficzną płytę z utworami Illarramendiego (Symfonie nr 4 i 9) z Euskadi Symphony Orchestra (Sony), recital z mezzosopranistką Marianną Pizzolato (Naxos), opery Adelson e Salvini Belliniego (Bongiovanni), Ricciardo e Zoraïde, Matilde di Shabran, Aureliano in Palmira, L’equivoco stravagante, La scala di seta i Armida Rossiniego (Naxos), Manon Lescaut na DVD z Teatro Massimo Bellini w Katanii (Unitel), a także album z barytonem Vittorio Prato z repertuarem belcanto (Illiria).

fot. Ofelia Matos

Maylín CRUZ - kubańska sopranistka. Maylín Cruz rozpoczęła edukację muzyczną we wczesnym dzieciństwie w Escuela Profesional de Artes im. Manuela Muñoza Cedeño, gdzie uczyła się gry na oboju. Następnie podjęła studia wokalne w Konserwatorium Muzycznym im. José Maríi Ochoi, uzyskując dyplom w 2014 roku. W 2019 roku ukończyła z wyróżnieniem Wyższy Instytut Sztuki (Instituto Superior de Arte – ISA) w Hawanie, otrzymując Złotą Nagrodę – najwyższe wyróżnienie przyznawane przez uczelnię.

W tym samym roku została przyjęta do Katedry Wokalistyki im. Alfreda Krausa w Szkole Muzycznej Królowej Zofii w Madrycie, gdzie doskonaliła swoje umiejętności pod kierunkiem wybitnych śpiewaków, m.in. Rylanda Daviesa, Francisca Araizy i Susan Bullock. W 2021 roku uzyskała tytuł magistra wykonawstwa muzycznego.

Laureatka Grand Prix XII Narodowego Konkursu Wokalnego im. Rodriga Pratsa dla Młodych Śpiewaków Operowych, II nagrody II Międzynarodowego Konkursu Wokalnego AMAO oraz finalistka XXXIX Międzynarodowego Konkursu Wokalnego Ciudad de Logroño.

Na hiszpańskiej scenie zadebiutowała w 2021 roku, kreując główną rolę we współczesnej zarzueli Se vende z muzyką Jesúsa Ruedy i Davida del Puerto oraz librettem Javiera Ariasa. Wystąpiła również w produkcji A Song for the Moon, przygotowanej we współpracy z Holenderską Operą Narodową w Amsterdamie, La Monnaie w Brukseli oraz Festiwalem w Aix-en-Provence. W Auditorio Sony w Madrycie prezentowała także sceny z oper Benjamina Brittena Gwałt na Lukrecji oraz Peter Grimes.

Od 2024 roku doskonali swoje umiejętności pod kierunkiem pedagoga wokalnego Alfonso Leoza oraz sopranistki Rocío Ignacio, stale poszerzając swój repertuar i przygotowując kolejne debiuty w nowych partiach operowych. W ostatnich sezonach wykonała partie Micaëli w Carmen G. Bizeta w Palau de la Música Catalana i Teatro EDP w Madrycie, Violetty Valéry w Traviacie G. Verdiego oraz Musetty w Cyganerii G. Pucciniego w Teatro EDP Gran Vía w Madrycie, Gildy w Rigoletcie G. Verdiego w Toledo, Vigo, Salamance, Santanderze i Bilbao, Nannetty w Falstaffie G. Verdiego w Teatro Calderón w Valladolid, a także Adiny w Napoju miłosnym G. Donizettiego w Narodowym Teatrze Opery i Baletu im. Marii Bieșu w Kiszyniowie.

Maylín Cruz współpracowała z dyrygentami, takimi jak Paul Goodwin i Óliver Díaz, oraz reżyserami operowymi: Justinem Wayem i Jacopem Spireim.

fot. Ricardo Arranz 

Antoni LLITERES – pochodzi z miejscowości Artà (Majorka, Hiszpania), a studiował w Konserwatorium Liceu w Barcelonie oraz w Konserwatorium Wysp Balearskich. W 2018 roku zdobył trzecią nagrodę w konkursie wokalnym Mirabent i Magrans w Katalonii, a w 2019 roku – pierwszą nagrodę w Międzynarodowym Konkursie Wokalnym w Logroño.

W 2019 roku oficjalnie zadebiutował w roli Szekspira w zarzueli Sen nocy letniej J. Gaztambide’a w Teatro de la Zarzuela pod kierownictwem Miguela Ángela Gómeza-Martíneza. W tym samym roku wystąpił również jako Rodolfo w Cyganerii G. Pucciniego wraz z Narodową Orkiestrą Młodzieżową Katalonii pod dyrekcją Manela Valdivieso oraz jako Alfredo w operze Traviata G. Verdiego z Orkiestrą La Verdi w Mediolanie pod dyrekcją Andrei Oddone. W 2020 roku wyśpiewał ponownie partię Alfreda w Traviacie G. Verdiego, Macduffa w Makbecie G. Verdiego w Sabadell w Katalonii oraz Tamina w Czarodziejskim flecie W.A. Mozarta w Teatre Principal w Palmie pod batutą, odpowiednio, Xaviera Puiga, Daniela Gila de Tejady i Josepa Plansa. W 2021 roku ponownie wcielił się w rolę Tamina w Czarodziejskim flecie W.A. Mozarta w Teatro Campoamor w Oviedo, był także odtwórcą roli Leandra w La Tabernera del Puerto P. Sorozábala w Teatro de la Zarzuela w reżyserii Lucasa Macíasa Navarro i Ólivera Díaza.

W 2022 roku zadebiutował w roli Księcia Mantui w Rigoletto G. Verdiego w Katalonii i Santander, a także w roli Alfredo w Traviacie w Teatro de La Maestranza w Sewilli u boku Daniela Gila de Tejady i Manuela Busto. W 2023 roku zadebiutował w Szwecji, w Operze på Skäret jako Książę Mantui w Rigoletto G. Verdiego. W jego repertuarze zarzuelowym znajdują się również partie Fernanda w Goyescas E. Granadosa, Roberta w Bohemios A. Vivesa oraz Eloi w Cançó d’amor i de guerra R. Martíneza Vallsa. W 2024 roku wykonał główną rolę w Teatro de la Zarzuela w Madrycie w operze Galla Placídia autorstwa J. Païssy, a następnie z wielkim sukcesem zadebiutował jako Calàf w Turandocie G. Pucciniego w ramach projektów Katalońskiej Fundacji Operowej. Wystąpił w Teatro Fondazione Petruzzelli w Bari jako Książę Mantui w Rigoletto G. Verdiego, a także w roli Mario Cavaradossiego w Tosce G. Pucciniego na Majorce. Ponownie wyśpiewał partię Rodolfo pod batutą Daniela Gila de Tejady. W sezonie artystycznym 2025/2026 artysta powrócił do Teatro de la Zarzuela, wcielając się w główną rolę Luisa de Vargasa w operze Pepita Jiménez I. Albéniza – P. Sorozábala. Wystąpił po raz kolejny jako Książę Mantui w Rigoletto G. Verdiego w Teatro Politeama Greco w Lecce, a także w Narodowej Operze Rumunii w Timisoara, wcielił się też w rolę Alfredo Germonta w Traviacie G. Verdiego współpracując z Katalońską Fundacją Operową; zaśpiewał również Requiem G. Verdiego z Orkiestrą Symfoniczną Wysp Balearskich.

Współpracował z takimi zespołami orkiestrowymi jak Orquesta y Coro de la Comunida de Madrid, Orkiestra Filharmonii w Maladze, Orkiestra Symfoniczna Balearów, Orchestra Friuli Venezia Giulia, Orquesta Sinfónica del Principado de Asturias oraz Orkiestra Symfoniczna Vallès pod dyrekcją Alondry de La Parra, José Maríi Moreno, Pablo Mielgo, Lary Diloy, Edmona Colomera i Miquela Ortegi.

fot. Luna Pérez Visairas

Pietro SPAGNOLI – ceniony gość wielu znaczących teatrów muzycznych na całym świecie – od Wiednia, Mediolanu, Londynu, Paryża i Brukseli po Zurych, Hamburg, Drezno, Monachium, Barcelonę, Madryt, Tokio i Nowy Jork. Swoją obecnością zaszczycił m.in. Rossini Opera Festiva, Festiwal w Aix-en-Provence. Swoją pozycję, uznanego na arenie międzynarodowej wykonawcy głównych ról, zawdzięcza przede wszystkim repertuarowi Mozarta, Rossiniego i Donizettiego, w którym występował m.in. jako Figaro w Cyruliku sewilskim, Hrabia Almaviva w Weselu Figara, w tytułowej roli w operze Don Giovanni, Don Alfonso w Così fan Tutte, Dandini i Don Magnifico w Kopciuszku, Belcore i Dulcamara w Napój miłosny, Sulpice w Córka pułku, Don Pasquale i Malatesta w operze Don Pasquale, a także we wszystkich trzech partiach (Selim, Prosdocimo, Don Geronio) w operze Turek we Włoszech. W ostatnich latach artysta wzbogacił swój repertuar o szereg nowych ról, wykraczających poza jego dotychczasowy „klasyczny repertuar belcantowy”, takich jak tytułowa rola w operze G. Verdiego Falstaff, Brat Melitone w Mocy przeznaczenia w Las Palmas, w Semperoper w Dreźnie oraz niedawno w Gran Teatre del Liceu w Barcelonie, Sharpless w Madama Butterfly oraz Michonnet w operze Cilei Adriana Lecouvreur w Teatro Petruzzelli w Bari, a także partie z hiszpańskiego repertuaru zarzuelowego, wystawianego w Teatro Zarzuela w Madrycie, oraz swój pierwszy występ w Gianni Schicchi w Nowym Teatrze Narodowym w Tokio w 2025 roku.

fot. Beatrice Spagnoli

Emmanuel FRANCO – meksykańsko-holenderski baryton ceniony jest za wyrazistą osobowość sceniczną, muzyczną finezję oraz wyjątkowy talent aktorski. Jego jasny głos o dużej swobodzie technicznej i szczególne zamiłowanie do repertuaru bel canto uczyniły go cenionym interpretatorem dzieł Rossiniego i oper pierwszej połowy XIX wieku. 

Występował w czołowych rolach na scenach całej Europy, m.in. w dziełach G. Rossiniego jako Dandini w Kopciuszeku, Figaro w Cyruliku sewilskim, Slook w Wekselu małżeńskim oraz Germano w Jedwabnej drabince, wykonywanych zarówno w Teatro Coccia w Novarze, jak i w Teatro Filarmonico di Verona. Jest częstym gościem Royal Opera Festival i Filharmonii Krakowskiej, gdzie wykonywał główne role w repertuarze zarzuel, m.in. Lamparillę w El barberillo de Lavapiés Francisco Asenjo Barbieri, Vidala Hernando w Luisie Fernandzie Federico Moreno Torroba oraz Juana de Eguíę w La tabernera del Puerto Pablo Sorozábala. 

Podczas Wexford Opera Festival wystąpił jako Mustafà w operze Adina G. Rossiniego oraz stworzył rolę Camilla w światowej premierze opery La cucina A. Synnotta w reżyserii Rosetty Cucchi. Jako stały gość Belcanto Opera Festival. Rossini in Wildbad wykonywał role dzieł G. Rossiniego Taddea we Włoszce w Algierze, Alipranda w Matilde di Shabran, Bruschina ojca w Signor Bruschino oraz Kalifa w Adinie, zdobywając uznanie za stylistyczną precyzję i sceniczną wszechstronność. Współpracował z dyrygentami takimi jak: Luciano Acocella, Antonino Fogliani, José Miguel Pérez- Sierra i Gianluigi Gelmetti, a także nagrywał dla wytwórni NAXOS. 

Jest absolwentem San Francisco Conservatory of Music oraz Dutch National Opera Academy w Amsterdamie. W latach 2015–2017 był członkiem Opera Studio przy Opéra national du Rhin w Strasburgu. Do najważniejszych wydarzeń sezonu 2025/2026 należą debiut w Teatro de la Maestranza jako Leporello w Don Giovannim W.A. Mozarta, Moralès w Carmen G. Bizeta w Ópera de Oviedo, recital solowy w Teatro de la Zarzuela w Madrycie, a także role Fernando w La gazza ladra G. Rossiniego i Pascuala w Marinie E. Arietty podczas Royal Opera Festival i Belcanto Opera Festival. Rossini in Wildbad oraz powrót do Teatro Coccia w Novarze jako Taddeo we Włoszce w Algierze G. Rossiniego. 

fot. Hans Schellevis

Gaja PELLIZZARI – solistkę wyróżnia połączenie stylistycznej dyscypliny z porywającą prezencją sceniczną. Artystka zadebiutowała w roli Aminty w L’Olimpiade A. Vivaldiego w Teatro Comunale Mario del Monaco (Treviso). Występ u boku zespołu I Sonatori de la Gioiosa Marca zdobył jej uznanie krytyków za wirtuozerię wokalną i głębię interpretacji. W 2025 roku poszerzyła swój repertuar, debiutując jako Donna Elvira w Don Giovannim W.A. Mozarta z TU Orchester Wien, sięgając jednocześnie po muzykę współczesną w oratorium Ode an das Leben Kurta Schmida, wykonanym w Wiedniu z Orkiestrą Savaria Symphony Orchestra. W tym samym roku wystąpiła podczas Innsbrucker Festwochen, znalazła się w finale konkursu Zukunfts Stimmen organizowanego przez Elinę Garančę oraz wystąpiła na festiwalu Ruse March Music Days w Bułgarii. W Wiedniu, w Borromäus Saal, wykonała Scena di Berenice J. Haydna wraz z orkiestrą Viel Harmoniker podczas koncertu charytatywnego.

Rok 2024 również okazał się przełomowy dla jej rozwoju artystycznego: otrzymała nagrodę specjalną na konkursie Cesti Singing Competition oraz wystąpiła w tytułowej roli we współczesnej premierze oratorium J.J. Fuxa Regina Saba w Austriackiej Akademii Nauk pod batutą Stefana Gottfrieda. Projekt ten przyniósł jej nagrodę w konkursie Johanna Josepha Fuxa dla kompozytorów operowych. W tym samym roku została wybrana do Akademii Vivaldiego działającej przy Fondazione Giorgio Cini w Wenecji, co ugruntowało jej silną pozycję w dziedzinie praktyki wykonawczej muzyki barokowej.

Oprócz występów operowych jest głęboko oddana muzyce kameralnej – prezentuje recitale tematyczne w duecie z pianistą Alessandro Del Gobbo. Projekty takie jak DE MULIERIBUS: Donne, Streghe e Sirene oraz Souvenirs d’Europe odzwierciedlają jej charakterystyczną wizję kuratorską i narrację artystyczną, którą prezentowała dotąd na takich festiwalach jak np. Carniarmonie, Międzynarodowy Festiwal Musica Sacra, Mittelcult oraz Filosofia in Città.

fot. Miroslava Pajić

Giovanni ACCARDI – włoski baryton specjalizujący się w repertuarze operowym, regularnie występujący na scenach teatrów muzycznych. Obecnie mieszka w Bolonii, a edukację akademicką łączy z intensywną karierą artystyczną, wyróżniając się wszechstronnością interpretacyjną i rzetelnym przygotowaniem muzykologicznym. Po ukończeniu liceum klasycznego uzyskał dyplom z najwyższym wyróżnieniem z muzykologii na Uniwersytecie w Pawii (Cremona) i kontynuował studia wokalne w Konserwatorium im. G.B. Martiniego w Bolonii, równolegle do studiów magisterskich z muzykologii i teatrologii na Uniwersytecie w Bolonii. W 2024 roku rozpoczął naukę w Akademii Belcanto „Rodolfo Celletti”, a w 2025 roku zdobył pierwszą nagrodę w 76. Konkursie AsLiCo za rolę sierżanta Belcore’a w Napoju miłosnym G. Donizettiego. 

W trakcie swojej edukacji wyśpiewał wiele partii barytonowych, od Wolfganga Amadeusza Mozarta po Gioachino Rossiniego i Gaetano Donizettiego. Jego repertuar obejmuje role takie jak Guglielmo w Così fan tutte W. A. Mozarta, Belcore w operze Napój miłosny G. Donizettiego, oraz operach G. Rossiniego – Dandini w Kopciuszku, Fiorello w Cyruliku sewilskim oraz Tobia Mill w Wekslu małżeńskim.

Latem 2025 roku wziął udział w Festiwalu Como Città della Musica, wcielając się w role Sciarrone i Strażnika w Tosce G. Pucciniego. Jesienią tego samego roku zadebiutował w roli sierżanta Belcore u boku OperaLombardia podczas trasy koncertowej po głównych teatrach w regionie, umacniając swoją pozycję w jednej z kluczowych partii barytonowego repertuaru bel canto. Jego kariera muzyczna wyróżnia się również udziałem w projektach poświęconych ponownemu odkryciu repertuaru barokowego, takiego jak opera Ambleto F. Gaspariniego. Wyśpiewał podczas niej partie Klaudiusza i Fengone, które zaprezentowane zostały w pierwszym współczesnym włoskim wykonaniu podczas czwartej edycji festiwalu Orfeo Week w Lodi. Do jego znaczących doświadczeń należy udział w 50. edycji Festival della Valle d’Itria, z operą Aladino e la lampada magica N. Roty, oraz współpraca z instytucjami takimi jak Opera Domani, wraz z którą wykonuje role Monterone i Sparafucile w interaktywnej inscenizacji opery Rigoletto G. Verdiego.

Oprócz działalności operowej artysta angażuje się również w teatr mówiony, współpracując między innymi z Fundacją INDA w Greckim Teatrze w Syrakuzach przy inscenizacji Ajasa Sofoklesa (reż. Luca Micheletti), z muzyką Giovanniego Sollimy, w ramach 59. cyklu przedstawień klasycznych.

Jego wykształcenie łączy umiejętności wokalne i interpretacyjne z solidnymi podstawami teoretycznymi i muzykologicznymi, dzięki czemu jest artystą zwracającym uwagę zarówno na praktykę wykonawczą, jak i na badania historyczne i filologiczne.

fot. Salvo Sortino

Partner honorowy