Wykonawcy:

Repertuar:

Gioachino Rossini - Okazja czyni złodzieja /wykonanie sceniczne/

Premiera opery buffa L’occasione fa il ladro, czyli Sposobność czyni złodziejem G. Rossiniego odbyła się w weneckim Teatro San Moisè w listopadzie 1812 roku. Była to czwarta z pięciu jednoaktówek, zamówionych u kompozytora przez dyrekcję tego teatru (oprócz Weksla małżeńskiego, Szczęśliwego oszukania, Jedwabnej drabinki i Signor Bruschino).

Libretto do L’occasione fa il ladro napisał przyjaciel Rossiniego, były prawnik L. Prividali. Tematyka nie była może nowatorska, bo opierała się na często wykorzystywanej w librettach kradzieży tożsamości, za to Prividali wymyślił naprawdę zabawną historię. Pomysł na tytuł prawdopodobnie zaczerpnął z dzieła E. Scribe’a, ale podobieństwa fabuły były niewielkie.

Wzrastająca popularność Rossiniego sprawiła, że kompozytor zaczął otrzymywać kilka zamówień jednocześnie. Pod presją czasu musiał pracować intensywnie i jak głosiła plotka – prosić znajomego o pomoc w pisaniu recytatywów. Pracę ukończył w mniej niż dwa tygodnie, co odnotowano w jednej z weneckich gazet. Po premierze odbyło się zaledwie kilka przedstawień. Sposobność spadła z afisza, ale partytura tej uroczej opery buffa nie trafiła na długo do szuflady. Kilka lat później dzieło pojawiło się na scenie w Teatro Carolino w Palermo, gdzie wykonano je jako Lo scambio delle valigie, czyli Zamiana walizek. W kolejnych latach L’occasione z oryginalnym tytułem prezentowano m.in. w Palermo, w Barcelonie, Mediolanie, Lizbonie i w Wiedniu, a XX-wieczne realizacje opery rozpoczęły się od spektaklu w rodzinnym mieście „Łabędzia z Pesaro”.

Dorota Staszkiewicz

Jochen SCHÖNLEBER - niemiecki reżyser operowy i publicysta. Ukończył studia humanistyczne na Uniwersytecie Eberharda Karlsa w Tybindze. W latach 1985–1986 asystował Jurijowi Ljubimowowi w Staatsoper w Stuttgarcie i Karlsruhe. Od 1987 do 1993 pełnił funkcję Dyrektora Artystycznego Theaterkeller Sindelfingen. Od tego czasu aktywnie zajmuje się reżyserią. Realizował m.in. takie przedstawienia, jak Kassandra (1988), Weiße Rose (1989), Maria Stuart (1990) i Das letzte Band (1991).

Od 1992 Schönleber jest Dyrektorem Artystycznym festiwalu Rossini in Wildbad. Od 2004 roku jest również Dyrektorem Akademii BelCanto. W Bad Wildbad reżyserował m.in. Edipo a Colono (1992), Semiramide (2005) i Il barbiere di Siviglia (2023). W 2017 roku w Tybindze zrealizował współczesną premierę Il cacciatore deluso Jommelliego, która została również wydana na DVD. fot. Magdalena Kiwior

Jacopo BRUSA – ukończył studia w zakresie gry na organach i dyrygentury orkiestrowej, dzięki czemu uważany za jednego z najciekawszych dyrygentów swojego pokolenia. Od momentu debiutu zdobywa uznanie krajowych i zagranicznych krytyków muzycznych, którzy określają go jako „miłe odkrycie”, a jego interpretacje dyrygenckie opisują jako „nienaganne”, „żywiołowe i doskonale wyważone” oraz „cechujące się wyjątkowym wyczuciem teatru”.

Jego liczne występy ostatnich sezonów zaowocowały współpracą, zarówno na scenie operowej, jak i w opszarze muzyki symfonicznej z włoskimi i zagranicznymi zespołami, jak: Orkiestra i Chór Areny w Weronie, Real Orquesta Sinfónica de Sevilla, Orkiestra Symfiniczna w Mediolanie, Filharmonia Sofijska, Orkiestra Teatro Carlo Felice w Genui, Orkiestra i Chór Teatro Verdi w Trieście, Filarmonica Arturo Toscanini w Parmie, I Pomeriggi Musicali w Mediolanie, Włoska Orkiestra Symfoniczna, Orkiestra Symfoniczna CRR w Stambule, Orkiestra Virtuosi Brunenses w Brnie oraz Orkiestra Symfoniczna G. Rossiniego w Pesaro.

Brusa regularnie występuje gościnnie na najważniejszych scenach oper i festiwalowych w Europie, takich jak: Arena di Verona, Rossini Opera Festival w Pesaro, Teatro de la Maestranza w Sewilli, Bulgaria Hall w Sofii, Teatro Verdi w Trieście, Macerata Opera Festival, Rossini in Wildbad, Fondazione Donizetti w Bergamo, Teatro Fraschini w Pawii, Teatro Sociale w Como, Teatro Ponchielli w Cremonie, Teatro Grande w Brescii, Teatro Municipale w Piacenzy, Teatro dell’Opera Giocosa w Savonie, Ente Concerti „Marialisa de Carolis” w Sassari oraz Lerici Music Festival.

Jacopo Brusa z sukcesem prowadził wiele produkcji operowych, zbierając entuzjastyczne recenzje publiczności i krytyków. W jego repertuarze znajdują się opery jak: Turandot, Madama Butterfly i Gianni Schicchi G. Pucciniego; Don Carlo, Il trovatore i La traviata G. Verdiego; Wilhelm Tell, Kopciuszek, Szczęśliwe oszukanie oraz Weksel małżeński G. Rossiniego; Carmen G. Bizeta; Così fan tutte i Czarodziejski flet W.A. Mozarta; Le maschere P. Mascagniego; Nozze Istriane A. Smareglii; La serva padrona G. B. Pergolesiego; Ein Walzertraum O. Strausa, a także współczesna opera Il Sordo z librettem L. Nucciego.

W obecnym sezonie artystycznym dyrygent poprowadzi m.in. Don Kichota w Teatro Fraschini w Pawii, Teatro Grande w Brescii, Teatro Sociale w Como i Teatro Ponchielli w Cremonie, Cyrulika sewilskiego na scenach operowych we Włoszech, projekt symfoniczny Intersezioni z Orchestra Sinfonica di Milano oraz La traviatę w Teatro Comunale w Ferrarze.

Jacopo Brusa uczestniczył również w realizacji nagrań dla włoskiej telewizji RAI 3 i RAI 5 oraz stacji radiowej Rai Radio 3.

Filippo MORACE – śpiewak operowy, który z wyróżnieniem ukończył studia w Konserwatorium w Salerno pod kierunkiem P. Schettino. Naukę kontynuował u Renato Paneraia, a następnie u Shermanna Lowe’a.

Karierę artystyczną rozpoczął w Teatro di San Carlo w Neapolu, występując w Le convenienze e inconvenienze teatrali G. Donizettiego oraz Le 99 disgrazie di Pulcinella I. Strawińskiego – oba spektakle zostały wyreżyserowane przez R. De Simone. Z tym samym reżyserem zadebiutował także w Livietta e Tracollo G.B. Pergolesiego oraz w Festa da Requiem R. De Simone’a.

Laureat licznych nagród w konkursach krajowych i międzynarodowych – w 1999 roku zdobył pierwszą nagrodę na Konkursie G. Belli w Spoleto, gdzie uczestniczył w kursach mistrzowskich prowadzonych przez N. De Carolisa i R. Brusona. Tam zadebiutował również w rolach tytułowych w Weselu Figara W.A. Mozarta oraz Oberto, conte di San Bonifacio G. Verdiego.

Występował w wielu produkcjach operowych, m.in.: w Cyruliku sewilskim (role: Bartolo i Basilio) G. Rossiniego na scenach La Fenice w Wenecji, Stadttheater Klagenfurt, Teatro dell’Opera di Roma, Teatro San Carlo w Neapolu oraz Staatsoper w Berlinie; w Nina, o sia la pazza per amore (jako Conte) G. Paisiella w Casercie; w Kopciuszku (jako Don Magnifico) i Włoszce w Algierze (jako Haly) G. Rossiniego w Teatro dell’Opera di Roma; w Il marito disperato (jako Conte) D. Cimarosy oraz Jenufie (jako Miller) L. Janáčka w Teatro San Carlo w Neapolu; a także w Weselu Figara (jako Figaro) w Teatro Sperimentale di Spoleto i Stadttheater Klagenfurt – zawsze w rolach pierwszoplanowych.

Brał udział w wielkim ponownym otwarciu Teatro dell’Opera di Roma, występując w Tosce G. Pucciniego (jako Carceriere) u boku L. Pavarottiego, pod batutą P. Domingo. Koncert był transmitowany na cały świat.

Śpiewał w Podróży do Reims (jako Don Profondo) G. Rossiniego oraz Nocy majowej (Drunkard) N. Rimskiego-Korsakowa w Teatro Comunale di Bologna; w Napoju miłosnym (Dulcamara) G. Donizettiego i Peterze Grimesie (Swallow) B. Brittena w Teatro Verdi w Trieście; w L’osteria di Marechiaro (Conte) G. Paisiella w Teatro San Carlo w Neapolu; w The Death of Klinghoffer (Rambo) J. Adamsa w Ferrarze i Modenie; w Cyganeczce (Ranuccio) G. Donizettiego i Ivanhoe (Ismael) G. Rossiniego w Martina Franca; w Cyganerii (Schaunard) G. Pucciniego w Teatro dell’Opera di Roma, Teatro Comunale di Bologna, Teatro San Carlo w Neapolu, na Sferisterio w Maceracie, a ostatnio także w produkcji F. Zeffirellego w Teatro alla Scala, gdzie wcześniej debiutował w Gianni Schicchi (Betto di Signa) G. Pucciniego.

W 2004 roku zadebiutował na Rossini Opera Festival w Il trionfo delle belle pod batutą A. Foglianiego. Występował także w Il Flaminio (jako Bastiano) G.B. Pergolesiego w Beaune (Francja) oraz na Pergolesi-Spontini Festival w Jesi; w Cyruliku sewilskim (jako Bartolo) G. Paisiella i Czarnym dominie (Ursule) D. Aubera w La Fenice w Wenecji; w Turku we Włoszech (Prosdocimo), Napoju miłosnym (Dulcamara) i Il Socrate immaginario (Plato) G. Paisiella w Teatro San Carlo w Neapolu; a także w Manon Lescaut G. Pucciniego (Geronte de Ravoir) w Concertgebouw w Amsterdamie. Wystąpił również w Hrabim Ory (jako Gouverneur) G. Rossiniego.

W listopadzie 2005 roku zaśpiewał w Podróży do Reims (Trombonok) G. Rossiniego w Salle Garnier w Monte Carlo podczas koronacji księcia Alberta II.

Do innych znaczących występów należą: w Teatro São Carlos w Lizbonie oraz Théâtre de la Monnaie w Brukseli jako Bartolo i Basilio w Cyruliku sewilskim G. Rossiniego i Paisiella; Włoszce w Algierze (Haly) G. Rossiniego; Capuleti i Montecchi (Lorenzo) V. Belliniego w ABAO OLBE w Bilbao; Napoju milosnym (Dulcamara) w Palma de Mallorca; Weselu Figara (Bartolo) W.A. Mozarta w Théâtre des Champs-Élysées w Paryżu; Il Socrate immaginario (Plato) G. Paisiella w Teatro alla Scala w Mediolanie; oraz Kopciuszku (Don Magnifico) G. Rossiniego w Wielkiej Sali Konserwatorium Moskiewskiego.

W ostatnich latach wystąpił jako: Alidoro L. Leo w Teatro Comunale di Reggio Emilia z Barokową Orkiestrą Pietà dei Turchini pod dyrekcją T. Florio; w Lu Vommere a duello (Don Simone) R. De Simone w Teatro San Carlo w Neapolu podczas Międzynarodowego Festiwalu w Neapolu; w Don Bucefalo (rola tytułowa) P. Cagnoniego na Festival della Valle d’Itria; w Didone (Sinon Grek) F. Cavalliego w Teatro alla Scala w Mediolanie; oraz w La virtù de’ strali d’amore (Mars) F. Cavalliego w La Fenice w Wenecji z zespołem Europa Galante pod batutą F. Biondiego.

Współpracował z wybitnymi dyrygentami, takimi jak: D. Gatti, P. Maag, V. Yourowsky, R. De Burgos, E. De Waart, J. Rhorer, G. Ferro, R. De Bernhardt, J. Conlon, R. Frizza, G. Gelmetti, L. Guttler, D. Panni, D. Renzetti, D. Benini, P. Domingo, F. Biondi, A. Florio, O. D’Antone, A. Fogliani, V. Lipanovic, G. Bisanti, M. Balderi, A. Letonija, P. Bosman, D. Arrivabeni, L. Viotti, D. Webb, D. Guidarini, F. Aprea, B. Bartoletti, M. Minkowski, G. Hull, M. Mariotti, O. Alessandrini i J. Caldi.

Współpracował również z uznanymi reżyserami, m.in.: R. De Simone, L. Ronconi, F. Zeffirelli, E. Krief, G. Stefanutti, P. Pizzi, R. Carsen, D. Gandini, D. Livermore, M. Brockhaus, E. Sagi, M. Le Moli, M. Mariani, T. Servillo, G. Curran, A. Esposito, A. Ripa di Meana, M. Crivelli, G. Morassi, J. Joel, R. Ranieri, G. Scaparro, C. Pasqual, G. Porras i L. Calenda.

Zdobył liczne prestiżowe nagrody i posiada bogatą dyskografię – zarówno z nagraniami audio, jak i wideo. Wśród jego najbliższych zobowiązań artystycznych znajdują się występy w Le zite ’ngalera w Teatro alla Scala w Mediolanie oraz w Così fan tutte (Don Alfonso) w National Theater w Tokio.

fot. Bruno Cristillo

Giovanni ACCARDI – włoski baryton specjalizujący się w repertuarze operowym, regularnie występujący na scenach teatrów muzycznych. Obecnie mieszka w Bolonii, a edukację akademicką łączy z intensywną karierą artystyczną, wyróżniając się wszechstronnością interpretacyjną i rzetelnym przygotowaniem muzykologicznym. Po ukończeniu liceum klasycznego uzyskał dyplom z najwyższym wyróżnieniem z muzykologii na Uniwersytecie w Pawii (Cremona) i kontynuował studia wokalne w Konserwatorium im. G.B. Martiniego w Bolonii, równolegle do studiów magisterskich z muzykologii i teatrologii na Uniwersytecie w Bolonii. W 2024 roku rozpoczął naukę w Akademii Belcanto „Rodolfo Celletti”, a w 2025 roku zdobył pierwszą nagrodę w 76. Konkursie AsLiCo za rolę sierżanta Belcore’a w Napoju miłosnym G. Donizettiego. 

W trakcie swojej edukacji wyśpiewał wiele partii barytonowych, od Wolfganga Amadeusza Mozarta po Gioachino Rossiniego i Gaetano Donizettiego. Jego repertuar obejmuje role takie jak Guglielmo w Così fan tutte W. A. Mozarta, Belcore w operze Napój miłosny G. Donizettiego, oraz operach G. Rossiniego – Dandini w Kopciuszku, Fiorello w Cyruliku sewilskim oraz Tobia Mill w Wekslu małżeńskim.

Latem 2025 roku wziął udział w Festiwalu Como Città della Musica, wcielając się w role Sciarrone i Strażnika w Tosce G. Pucciniego. Jesienią tego samego roku zadebiutował w roli sierżanta Belcore u boku OperaLombardia podczas trasy koncertowej po głównych teatrach w regionie, umacniając swoją pozycję w jednej z kluczowych partii barytonowego repertuaru bel canto. Jego kariera muzyczna wyróżnia się również udziałem w projektach poświęconych ponownemu odkryciu repertuaru barokowego, takiego jak opera Ambleto F. Gaspariniego. Wyśpiewał podczas niej partie Klaudiusza i Fengone, które zaprezentowane zostały w pierwszym współczesnym włoskim wykonaniu podczas czwartej edycji festiwalu Orfeo Week w Lodi. Do jego znaczących doświadczeń należy udział w 50. edycji Festival della Valle d’Itria, z operą Aladino e la lampada magica N. Roty, oraz współpraca z instytucjami takimi jak Opera Domani, wraz z którą wykonuje role Monterone i Sparafucile w interaktywnej inscenizacji opery Rigoletto G. Verdiego.

Oprócz działalności operowej artysta angażuje się również w teatr mówiony, współpracując między innymi z Fundacją INDA w Greckim Teatrze w Syrakuzach przy inscenizacji Ajasa Sofoklesa (reż. Luca Micheletti), z muzyką Giovanniego Sollimy, w ramach 59. cyklu przedstawień klasycznych.

Jego wykształcenie łączy umiejętności wokalne i interpretacyjne z solidnymi podstawami teoretycznymi i muzykologicznymi, dzięki czemu jest artystą zwracającym uwagę zarówno na praktykę wykonawczą, jak i na badania historyczne i filologiczne.

Davide ZACCHERINI – włoski tenor urodzony w 1996 r. Rozpoczął swoją karierę operową w 2016 roku, debiutując w operze Okazja czyni złodzieja Gioachino Rossiniego w Teatro Regio w Parmie. 

Na przestrzeni lat współpracował z włoskimi i zagranicznymi festiwalami operowymi, takimi jak Donizetti Festival, Festival della Valle d’Itria, Wexford Opera Festival oraz Rossini in Wildbad. 

Posiadając wszechstronny repertuar, Zaccherini wykonuje utwory operowe, jak i operetkowe po dzieła współczesnych kompozytorów jak Pierangelo Valtinoni czy Nicola Piovani.

Śpiewał pod batutą znanych dyrygentów, jak Riccardo Frizza, Francesco Lanzillotta, Antonino Foglianiego czy José Miguela Pérez-Sierry oraz pod kierownictwem takich reżyserów, jak Francesco Micheli, Massimo Popolizio oraz Daniele Abbado.

fot. Graziano Fantuzzi

Ilaria MONTEVERDI – urodziła się w Palermo w 2001 roku i rozpoczęła naukę muzyki najpierw jako pianistka, a następnie ukończyła z najwyższymi notami i wyróżnieniem studia wokalno-operowe w Konserwatorium im. Alessandro Scarlattiego w Palermo oraz w Konserwatorium im. Arrigo Boito w Parmie, uczestnicząc w zaawansowanych kursach mistrzowskich prowadzonych przez Desirée Rancatore, Leone Magiera, Alberto Gazale, Marco Boemiego i Silvię Dalla Benettę. 

Była uczestniczką „Accademia di alto perfezionamento per cantanti lirici” w Teatro Carlo Felice w Genui, pod kierownictwem Francesco Meliego, Sereny Gamberoni i Davide Cavalli, w ramach której wzięła udział w kursach mistrzowskich prowadzonych przez artystów takich jak: Michele D’Elia, Fabio Sparvoli, Francesca Sassu, Roberto De Candia, Patrizia Ciofi i Francisco Araiza. 

Wyróżniła się w kilku konkursach, takich jak: III Międzynarodowy Konkurs Rai Radio 3 „Voci in Barcaccia”, w którym zdobyła pierwszą nagrodę oraz nagrodę specjalną Orkiestry Teatro dell’Opera di Roma. Zdobyła również I nagrodę w Międzynarodowym Konkursie Città di Brescia „Omaggio a Maria Callas” w kategorii artystów poniżej 24 lat. 

Zadebiutowała jako Pamina w Czarodziejskim flecie W.A. Mozarta w Teatro Carlo Felice w Genui, Lisa w Lunatyczce V. Belliniego w Teatro Massimo w Palermo, Adina w operze Napój miłosny G. Donizettiego w Teatro Regio w Parmie w ramach projektu „Imparolopera”, Clorinda w Kopciuszku G. Rossiniego w Teatro del Giglio w Lukce i Teatro Comunale w Ferrarze, a także Frasquita w Carmen G. Bizeta w Teatro Magnani w Fidenzie. Brała również udział w wielu festiwalach i koncertach, takich jak Festival Commute w EMTA w Tallinie, gdzie wykonała Stabat Mater G. B. Pergolesiego oraz Festival Verdi 2023 w ramach „Concerto lirico sinfonico” w Teatro Verdi w Busseto. 

Artystka ma na swoim koncie również współpracę z zespołami: Teatro dell’Opera di Roma, Orkiestrą Regionalną Filharmonii w Venetcie, Teatro Grande w Brescii oraz Nuova Orchestra Scarlatti w Neapolu, a także z dyrygentami, takimi jak: Giancarlo Andretta, Salvatore Percacciolo, Carlo Donadio, Pierfrancesco Borrelli, Massimo Raccanelli, Pietro Mazzetti, Beatrice Venezi, Simone Ori, Giuseppe Mengoli i Daniel Smith oraz reżyserami: Daniele Abbado, Anna Ponces, Aldo Tarabella i Riccardo Canessa.

Ilaria Monteverdi wzięła udział w nagraniach programów dla stacji radiowej i telewizyjnej, Rai Radio 3 i Rai 3, takich jak „Trani InOnda”, w ramach którego wykonała recital z pianistką Sabriną Trojse, Gala „Tutto Puccini” oraz „Viva Puccini”, poprowadzonych przez Biancę Guaccero, pod dyrekcją Beatrice Venezi z udziałem orkiestry Nuova Orchestra Scarlatti di Napoli. 

Do jej ostatnich projektów należy światowa premiera utworu Francesco Cilei Tre vocalizzi da concerto na orkiestrę i głos solowy wraz z orkiestrą Teatro Carlo Felice w Genui pod dyrekcją Simone Ori oraz koncert w Quirinale, transmitowany na żywo w Rai Radio 3. 

Przed nią światowa premiera utworu Romanzo Criminale Nicoli Piovaniego w Teatro del Maggio Musicale Fiorentino, partie Anniny w Traviacie G. Verdiego oraz Musetty w La Bohème, il primo amore G. Pucciniego w Teatro Regio w Turynie.

fot. Anastasia Pavlovva

Timóteo BENE – pochodzący z Mozambiku tenor. Rozpoczął naukę śpiewu operowego pod kierunkiem sopranistki Stelli Mendonça w rodzimym Konserwatorium Muzyki i Sztuk Dramatycznych Musiarte. Po wyjeździe do Włoch w ramach programu Erasmus+ postanowił kontynuować studia w tym kraju, uzyskując z wyróżnieniem tytuł licencjata w dziedzinie śpiewu lirycznego w Konserwatorium Muzycznym im. Agostino Steffaniego w Castelfranco Veneto. 

W Mozambiku debiutował w partii Orfeusza w operze Orfeusz w piekle J. Offenbacha oraz w roli Bastiena w operze W.A. Mozarta Bastien i Bastienne, a we Włoszech rozpoczął pracę przy projektach opery współczesnej „Cantiere per L'opera di domani”; w pierwszej produkcji z 2022 roku wcielił się w rolę Frodo w operetce Tom Bombadil autorstwa Matteo di Sarcinelli, a w drugiej produkcji z 2023 roku w rolę Potrella w operetce L'osteria Riccardo Lucadello pod kierownictwem i w inscenizacji Maestro Ivana Steffanutiego. 

Wziął udział w kursie mistrzowskim śpiewu operowego organizowanego przez Fundację Andrei Bocellego pod kierownictwem Francesca Meli, Sereny Gamberoni i Davide Cavaliego. W 2025 roku był studentem Akademii mistrzowskiego kształcenia śpiewaków operowych organizowanego przez Teatr Carlo Felice w Genui, gdzie zadebiutował w roli Monostatosa w operze W.A. Mozarta Czarodziejski flet, w inscenizacji Daniele Abbado, oraz w partii Menico w operze M. Garcíi Un Avvertimento ai Gelosi, we współpracy z festiwalem Rossini in Wilbad, w inscenizacji Jochena Schönlebera. Następnie dołączył do kursu mistrzowskiego w śpiewie klasycznym Teatro Comunale Pavarotti-Freni w Modenie i zadebiutował w sezonie artystycznym 2025/2026 w roli Hrabiego Ricardo w operze I quattro rusteghi E. Wolf-Ferrariego, pod kierownictwem Aldo Tarabelli. W 2026 roku, wraz z orkiestrą kameralną Pescara Colibrì, zadebiutował w roli Don Ottavia w operze W. A. Mozarta Don Giovanni. 

Ma na swoim koncie współpracę z różnymi festiwalami, muzycznymi stowarzyszeniami i orkiestrami jak: chór Akademii Monteverdiego w Wenecji, chór Kairos Vox, Musincantus, Europejska Fundacja Barokowa, Orkiestra Filharmoniczna w Wenecji, Festiwal Il Bel Canto Ritrovato w Pesaro. Dzięki występom włączył tym samym do swojego repertuaru solowego utwory takie jak Mała msza uroczysta G. Rossiniego, Missa Cellenis J. Haydna, Requiem W.A. Mozarta, Stworzenie świata F.J. Haydna, Mesjasz G.F. Haendla czy IX Symfonia L. van Beethovena.

W ramach nadchodzących projektów weźmie udział w: Festiwalu Konserwatorium im. Agostino Steffaniego „Chiave Classica” w Teatro Accademico w Castelfranco Veneto we współpracy z festiwalem „Vicenza in Lirica” w Teatro Olimpico w Vicenzy, podczas którego wykona partię Rinaldo w operze Il filosofo di campagna B. Gallupiego; Festiwalu Belcanto Opera Festiwal. Rossini in Wilbad oraz Royal Opera Festival w Krakowie i wystąpi w operach Okazja czyni złodzieja G. Rossiniego w partii Zio Eusebio oraz Sroka złodziejka G. Rossiniego w partii Antonio. W nadchodzącym sezonie weźmie udział w Makbecie G. Verdiego w partii Malcolma organizowanym przez Fundację Teatr Miejski w Modenie.