Wykonawcy:

Repertuar:

Na rozdrożach klasycyzmu

Postaci oraz dorobek trzech klasyków wiedeńskich: J. Haydna, W.A. Mozarta i L. Beethovena w znacznym stopniu przyćmiły ogólną świadomość o innych wielkich kompozytorach działających w ich czasach. Luigi Boccherini, Luigi Cherubini, Domenico Cimarosa, François-Joseph Gossec, Franciszek Mirecki, Anton Reicha, Alessandro Rolla, Jan Křtitel Vaňhal czy Niccolò Zingarelli – to tylko wybór z bogatej listy twórców, którzy cieszyli się ogromną popularnością za życia, po śmierci zaś popadali w zapomnienie na długie lata. Do tego zestawienia dopisać należy także bohaterów pierwszej części koncertu Giovanniego Paisiella i Feliksa Janiewicza.

Cyrulik sewilski Paisiella, skomponowany i wystawiony po raz pierwszy w 1782 roku podczas pobytu w St. Petersburgu, okazał się jego największym sukcesem kompozytorskim. Co ciekawe, wersja ta cieszyła się ogromną popularnością nawet w obliczu głośnej i wzbudzającej ogromne emocje premiery opery Gioacchina Rossiniego pod tym samym tytułem. Z czasem jednak sytuacja uległa zmianie. Paisiello zmarł w 1816 roku – dokładnie wtedy, gdy po raz pierwszy zabrzmiał Cyrulik Rossiniego.

Równie wielką renomą co Paisiello cieszył się za życia Feliks Janiewicz (1762-1848). Międzynarodowa kariera zawiodła go z Wilna, przez Warszawę i Wiedeń (gdzie poznał się z Haydnem i Mozartem), następnie kolejno do Włoch i Paryża. Uciekając przed zawieruchą rewolucji francuskiej ostatecznie osiadł on w Wielkiej Brytanii, gdzie na stałe zapisał się w historii tamtejszej kultury, stając się m.in. współzałożycielem pierwszego festiwalu muzycznego w Edynburgu (1815).

Andrzej Panufnik w 1947 roku, jeszcze przed opuszczeniem ojczyzny, natrafił w archiwach Polskiego Wydawnictwa Muzycznego na cudem ocalałe z wojennej zawieruchy rękopisy Janiewicza – tria przeznaczone na dwoje skrzypiec i wiolonczelę. Zauroczony tą pełną ciekawych rozwiązań muzyką, postanowił tchnąć w nią nowe życie i zaaranżować utwór na orkiestrę smyczkową, dbając przy tym o zachowanie ducha dawnej epoki. Tak powstało pełne uroku opracowanie jednego z Divertimenti Janiewicza, zaprezentowane publiczności po raz pierwszy 9 grudnia 1947 roku w Krakowie. Trwający około 12 minut utwór składa się z trzech części: umiarkowanie szybkiego Allegro moderato, nastrojowego i spokojniejszego Andante oraz energicznego finału w tempie Allegro.

W przeciwieństwie do biografii Paisiella, Janiewicza czy wielu innych współczesnych im twórców, życie i twórczość Wolfganga Amadeusza Mozarta (1756–1791) są doskonale zbadane. Wiemy stąd, że w 1773 roku powrócił on do swego rodzinnego Salzburga z niezwykle cennej podróży po Włoszech, która pozwoliła mu zapoznać się z najnowszymi trendami operowymi, wirtuozowską muzyką skrzypcową oraz zwyczajami koncertowymi na Półwyspie Apenińskim. Trzyczęściowy Koncert skrzypcowy B-dur KV 207 skomponowany w 1773 roku, to najwcześniejszy zachowany oryginalny utwór koncertujący Mozarta na instrument solowy z orkiestrą. KV 207 jest wart szczególnej uwagi jako doskonały przykład pierwszych przejawów indywidualizmu twórczego Mozarta. Koncert ten jest bowiem jednym z dzieł otwierających nowy etap jego twórczości, w którym syntetyzował on własną, przebogatą inwencję melodyczną z doświadczeniem zdobytym w różnych ośrodkach Europy, co w efekcie ukształtowało jego charakterystyczny język muzyczny.

Paweł Riess

Łukasz KSOBIRAJ – absolwent Akademii Muzycznej im. I. J .Paderewskiego w Poznaniu na kierunku dyrygentura operowo-symfoniczna. Studia licencjackie ukończył w klasie Jerzego Koska natomiast studia magisterskie na specjalności dyrygentura symfoniczna pod kierunkiem Przemysława Neumanna oraz na specjalności dyrygentura operowa pod kierunkiem Warcisława Kunca.

Laureat III nagrody na III Ogólnopolskim Konkursie Studentów Dyrygentury im. Adama Kopycińskiego we Wrocławiu, I nagrody na VIII Ogólnopolskim Konkursie Młodych Dyrygentów im. Witolda Lutosławskiego w Białymstoku. Laureat Ogólnouczelnianego Konkursu Dyrygenckiego Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu oraz nagrody specjalnej – koncertu z Orkiestrą Filharmonii Poznańskiej im. Tadeusza Szeligowskiego. Dyrygent uczestniczył w cyklicznych warsztatach „Pracownia fagocisty” odbywających się na Akademii Muzycznej w Poznaniu, dwukrotnie prowadząc koncerty finałowe.

Dyrygent ma również na swoim koncie współpracę z takimi zespołami jak: Orkiestra Symfoniczna Akademii Muzycznej w Poznaniu, Orkiestra Filharmonii Dolnośląskiej w Jeleniej Górze, Orkiestra Filharmonii Sudeckiej im. Józefa Wiłkomirskiego w Wałbrzychu, Orkiestra Filharmonii im. Mieczysława Karłowicza w Szczecinie, Orkiestra Filharmonii im. Tadeusza Szeligowskiego w Poznaniu, Orkiestra Filharmonii im. Stanisława Moniuszki w Koszalinie, Orkiestra Filharmonii im. Karola Szymanowskiego w Krakowie, Orkiestra Opery i Filharmonii Podlaskiej im. Stanisława Moniuszki w Białymstoku, Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus im. Jerzego Semkowa, Orkiestra Filharmonii Zielonogórskiej im. Tadeusza Bairda, Orkiestra Filharmonii Śląskiej im. Henryka Mikołaja Góreckiego, Orkiestra im. Bronisława Hubermana w Częstochowie, Orkiestra Filharmonii Podkarpackiej im. Artura Malawskiego w Rzeszowie, Toruńska Orkiestra Symfoniczna, Orkiestra Filharmonii Gorzowskiej, Elbląska Orkiestra Kameralna, Orkiestra Akademii Beethovenowskiej czy zespół Sepia Ensamble.

Współpracował jako asystent z dyrygentami takimi jak: Jerzy Kosek, Aleksander Gref czy Przemysław Neumann. Współprowadził wykonanie Symfonii na 104 perkusistów Marty Ptaszyńskiej podczas inauguracji 45. Festiwalu „Poznańska Wiosna Muzyczna”. Przygotowywał również prawykonania kompozycji polskich twórców m.in.: Agnieszki Zdrojek-Suchodolskiej, Artura Kroschla. Dyrygent brał także udział w licznych kursach dyrygenckich prowadzonych przez Tadeusza Strugałę, Jacka Delektę czy Wojciecha Rodka. Współpracował z wieloma czołowymi artystami polskiej sceny muzycznej m.in.: Bartłomiejem Niziołem, Piotrem Pawlakiem, Michałem Balasem czy Włodkiem Pawlikiem.

fot. Damian Budziwojski, archiwum Filharmonii Podkarpackiej 

Anna PRUCNAL – doktorantka Szkoły Doktorskiej Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie. Jej dysertacja doktorska przygotowywana pod opieką promotorów Rafała Jacka Delekty oraz Aleksandra Daszkiewicza dotyczy Triów smyczkowych Feliksa Janiewicza. Z wyróżnieniem ukończyła wspomnianą uczelnię w mistrzowskiej klasie skrzypiec Kai Danczowskiej. Obecnie kształci się na studiach podyplomowych w klasie Piotra Tarcholika. Artystka pochodzi z Dębicy.

W 2025 roku została laureatką prestiżowego stypendium „Młoda Polska” MKiDN i Narodowego Centrum Kultury, a w grudniu 2023 roku otrzymała stypendium MKiDN za wybitne osiągnięcia artystyczne. W 2020 roku wraz z zespołem Bohema Trio otrzymała stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Kultura w sieci”. W 2022 roku wraz z Bohema Trio została uhonorowana Znakiem Kultury – nagrodą Marszałka Województwa Podkarpackiego za wybitne osiągnięcia w dziedzinie kultury. Ponadto w trakcie studiów czterokrotnie otrzymała Stypendium Rektora.

W 2023 roku zadebiutowała w Filharmonii Lubelskiej jako solistka i kameralistka z zespołem Bohema Trio oraz Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Lubelskiej pod dyrekcją maestro Piotra Wijatkowskiego.

W 2023 roku rozpoczęła współpracę wydawniczą z Polskim Wydawnictwem Muzycznym, opracowując utwory Karola Lipińskiego i Ignacego Jana Paderewskiego. Jest laureatką licznych konkursów skrzypcowych i teoretycznych o randze zarówno ogólnopolskiej, jak i międzynarodowej, m.in. w Moskwie, Walencji, Rzymie, Wiedniu, Londynie oraz Brukseli.

Jako solistka i kameralistyka dokonała wielu rejestracji płytowych, m.in. Tria smyczkowego A-dur, op. 12 K. Lipińskiego, Koncertu na dwoje skrzypiec i wiolonczele RV 565 A. Vivaldiego (wraz z orkiestrą UKEN w Krakowie). Współpracuje m.in. z Sinfoniettą Cracovią.

Swoje umiejętności kształciła pod okiem takich osobistości, jak Bartłomiej Nizioł, Krzysztof Śmietan, Agata Szymczewska, Daniel Stabrawa, Lech Napierała, Kazuki Sawa, Edward Zienkowski, Janusz Wawrowski, Ronald Baldini, Aleksandra Kuls, Evgeny Sinaiski. Anna Prucnal jest również absolwentką Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia im. Władysława Żeleńskiego w Krakowie w klasie śpiewu klasycznego. Fot. Justyna Łobodzińska- Sieracka.