Wykonawcy:

Katarzyna Guran – sopran

Aleksandra Kalicka – mezzosopran

Agnieszka Ignaszewska-Magiera – fortepian

prof. dr hab. Jakub Polit – wykład pt. Gubernator Króla-Słońce i król strusi. Czy Francuzi spotkali największego ptaka w dziejach?

Repertuar:

Słowiańskie pieśni marzeń

Antonín Dvořák – Moravian Duets op. 32

Karol Szymanowski – Pieśni kurpiowskie op. 58

Stanisław Niewiadomski – Jaśkowa dola op. 20

Uruchamiamy sprzedaż dodatkowej puli biletów w cenach regularnych. Bilety do nabycia wyłącznie w kasie biletowej oraz w miejscu wydarzenia bezpośrednio przed koncertem. Brak możliwości rezerwacji miejsc.

Przybyłych na koncert uprzejmie prosimy o korzystanie z szatni Collegium Novum.

Katarzyna GURAN - w 2013 roku ukończyła z wyróżnieniem studia na Wydziale Wokalno-Aktorskim Akademii Muzycznej w Krakowie (obecnie im. Krzysztofa Pendereckiego) w klasie śpiewu Ewy Wolak. Swój warsztat wokalny doskonaliła na licznych kursach mistrzowskich pod kierunkiem Jerzego Artysza, Igora Kuszplera, Christiana Elssnera, Ingrid Kremling, Ryszarda Karczykowskiego, Paula Esswooda, Nila Semera, Dariusza Grabowskiego.

Kameralistka i solistka Filharmonii Krakowskiej. Koncertowała z wieloma polskimi orkiestrami, brała też udział w festiwalach muzycznych w kraju i za granicą.

W 2010 roku zadebiutowała w koncertowym wykonaniu Parsifala R. Wagnera pod batutą Gabriela Chmury jako jedna z Kobiet Kwiatów. W 2012 roku wystąpiła w roli Papageny w Czarodziejskim flecie W.A. Mozarta w Operze Krakowskiej.

Od 2014 roku współpracuje z Teatrem Muzycznym IWIA, gdzie występuje w spektaklach i rewiach operetkowych, natomiast od 2015 roku z Męskim Oktetem Wokalnym Filharmoników Krakowskich, z którym wykonuje przeboje z repertuaru Kabaretu Starszych Panów, Kaliny Jędrusik i Hanki Ordonówny. W 2019 roku oraz 2021 roku wystąpiła w spektaklu operowym Cassandra & Just w reżyserii Tomasza Cyza, realizowanym w ramach festiwalu Opera Rara.

Artystka z powodzeniem wykonuje muzykę Stanisława Moniuszki. Na swoim koncie ma liczne recitale pieśni, m.in. na inauguracji Roku Moniuszkowskiego w Ciechanowie, realizowała też partię Zofii w operze Halka. W 2022 roku podczas Royal Opera Festival wykonała tytułową rolę w operze Adina G. Rossiniego w reżyserii Joechena Schönlebera (dyrygent Luciano Acocella), a w 2023 roku realizowała partię Sofii w operze Il Signor Bruschino. Wzięła udział w Festiwalu Rossini in Wildbad, gdzie otrzymała dwa stypendia oraz wykonała partię Cefisy w Hermionie G. Rossiniego (dyrygent Antonio Fogliani) oraz partię Bèbè w operetce Offenbach chez Rossini.

Wokalistka zespołu Nocą Umówieni, członkini kobiecego sekstetu wokalnego Sei Terre. Jako solistka i kameralistka dokonała licznych nagrań z muzyką dawną oraz współczesną.

fot. Sylwia Sygnator

Aleksandra KALICKA – ukończyła w 2007 roku z wyróżnieniem studia na Wydziale Wokalno-Instrumentalnym Akademii Muzycznej w Katowicach. Doskonaliła swoje umiejętności na kursach wokalnych pod kierunkiem Heleny Łazarskiej, Jadwigi Romańskiej, Ingrid Kremling-Domańskiej, Aleksandra Teligi, Daniela Weeksa, Dariusza Grabowskiego. Laureatka konkursu W Kręgu Słowiańskiej Muzyki Wokalnej, finalistka konkursu Złote Głosy Mazowsza.

Zadebiutowała na I roku studiów w akademickim przedstawieniu Czarodziejskiego fletu W.A. Mozarta w roli Chłopca. W roku 2005 zaśpiewała partię Sekstusa w operze G.F. Haendla Juliusz Cezar, wystawionej w Akademii Muzycznej w Katowicach, w roku 2007 – partię Dorabelii w Così fan tutte W.A. Mozarta na scenie Opery Śląskiej.W latach 2007–2008 uczestniczyła w międzynarodowym projekcie operowym, realizowanym we współpracy Akademii Muzycznej w Katowicach i University of Louisville (USA). Współpraca ta zaowocowała wystawieniem opery Mozarta Wesele Figara w Bomhard Theater w Kentucky Center oraz Operze Śląskiej w Bytomiu (partia Cherubina).

Występowała z orkiestrami Opery Śląskiej, Filharmonii Śląskiej, Zielonogórskiej, Warmińsko-Mazurskiej, z Orkiestrą Kameralną Camerata Impuls, Orkiestrą i Chórem Nicolaus, pod batutą dyrygentów takich, jak Mirosław Błaszczyk, Czesław Grabowski, Piotr Sułkowski, Kazimierz Kryza, Antoni Duda, Tadeusz Serafin, Massimiliano Caldi, Kimcherie Lloyd.

W swoim repertuarze oprócz arii z oper Mozarta i Haendla posiada partie z dzieł oratoryjnych, m.in. Mozarta (Msza C-dur KV 66, Msza C-dur Koronacyjna KV 317, Missa solemnis C-dur KV 337, Requiem KV 626) i J. Elsnera (Msza e-moll), a także pieśni solowe F. Chopina, A. Dvořáka, M. Karłowicza, S. Moniuszki, S. Niewiadomskiego, Mozarta, F. Schuberta, R. Schumanna, R. Straussa, K. Szymanowskiego, F. Obradorsa oraz wiele innych arii operowych, operetkowych i musicalowych.

fot. Sylwia Sygnator

Agnieszka IGNASZEWSKA-MAGIERA – fortepian. Studiowała na Akademii Muzycznej w Krakowie, początkowo w klasie fortepianu Janusza Dolnego, następnie Janusza Skowrona. Już w okresie studiów rozpoczęła trwającą do dziś współpracę m.in. z Chórem Polskiego Radia, Capellą Cracoviensis, Filharmonią Podkarpacką, Orkiestrą Akademii Beethovenowskiej czy Polskim Chórem Kameralnym.

Obecnie na stałe związana jest z Filharmonią Krakowską, gdzie występuje zarówno w charakterze pianistki jak i artystki chóru, będąc jednocześnie korepetytorem solistów. Wraz z Orkiestrą

Filharmonii Krakowskiej, niejednokrotnie realizowała partie fortepianu w dziełach symfonicznych i oratoryjnych XX wieku. Będąc stałym współpracownikiem Chóru Polskiego Radia, pełniła funkcję akompaniatora a także solistki, koncertując i dokonując nagrań archiwalnych. Najważniejszą część jej działalności artystycznej stanowi praca ze śpiewakami. Bierze udział w kursach wokalnych, festiwalach operowych, współpracując z wybitnymi dyrygentami, solistami i reżyserami. Jako korepetytor aktorów i muzyk sesyjny bierze udział w realizacji spektakli teatralnych i telewizyjnych, szczególnie ceniąc sobie stałą współpracę z Zygmuntem Koniecznym. Dokonała wielu nagrań z muzyką filmową i teatralną zarówno w charakterze pianistki jak i wokalistki.

fot. Sylwia Sygnator

prof. dr hab. Jakub POLIT - historyk, profesor nauk humanistycznych, pracownik Zakładu Historii Powszechnej Najnowszej UJ. Jego zainteresowania badawcze dotyczą historii XX wieku ze szczególnym uwzględnieniem Dalekiego Wschodu.

Autor trzynastu książek, m.in.: Chiny (seria: Historia państw świata w XX wieku, Warszawa 2000), Pod wiatr. Czang Kaj-szek 1887–1975 (Kraków 2008), Japońska polityka zagraniczna 1895–1945 (Kraków 2015 i 2020), Hirohito. Tajemnica cesarza Shōwa (Kraków

2019 i 2021; nagroda indywidualna UJ za działalność naukową), Nie ma już moa. Ptaki, pamięć historyczna i największa tajemnica Nowej Zelandii, (Kraków 2021), Polityka zagraniczna Republiki Chińskiej 1911–1949 (Kraków 2023). Współautor History of Poland (Kraków 2005).

* * *

Największym ptakiem wszystkich czasów był madagaskarski struś Vorombe titan, osiągający wzrost 3,5 m przy wadze sięgającej tysiąca kg. Według niektórych uczonych, mógł być on pierwowzorem legendarnego Ruka z Tysiąca i jednej nocy. W opinii paleontologów, opierających się na odnalezionych szczątkach kostnych, olbrzym ten wymarł w czasach bliżej nieokreślonych, na pewno jednak przed rokiem tysięcznym ery chrzescijańskiej.

Opinii tej przeczy jednak świadectwo Étienne'a de Flacourta (1607–1660). Ów hugenota, syn aptekarza, był akcjonariuszem Francuskiej Kompanii Wschodniej (Compagnie française d'Orient, potem znana jako Compagnie des Indes Orientales). W 1648 r. Ludwik XIV mianował go gubernatorem francuskiej faktorii Fort Dauphin, do której ograniczały się wówczas madagaskarskie posiadłości Francji. Flacourt okazał się twardym, energicznym rządcą, który zdołał zwalczyć wielką rewoltę nielicznych skądinąd kolonistów. W wydanej w 1658 r. pracy Histoire de la grande isle Madagascar opisał zupełnie wtedy nieznaną wyspę, jej mieszkańców, a nawet sporządził rudymentarny słownik malgasko-francuski. Mimochodem wspomniał też o żyjącym „w ponurych ostępach" ogromnym ptaku, w skorupach jaj którego tubylcy przechowują wodę. Ten ostatni fakt – używanie ogromnych jaj Vorombe jako naczyń do mycia – potwierdzili potem archeolodzy i antropolodzy.

Relacja Flacourta i pewne tradycje malgaskie, spisane już w XIX i XX w. sugerują – wbrew opinii paleontologów- że jeszcze w drugiej połowie XVII w. gigantyczny struś był żywą, realną rzeczywistością.

Jakub Polit