Wykonawcy:
Królewscy Rorantyści
Stanisław Krawczyński – dyrygent
Anna Wiktoria Swoboda – lutnia, teorba
Repertuar:
KRÓLEWSCY RORANTYŚCI – męski zespół wokalny, założony przez Stanisława Gałońskiego, poświęcający się kultywowaniu spuścizny muzycznej historycznego zespołu działającego przy królewskiej katedrze na Wawelu w Krakowie przez ponad 300 lat. Królewska Kapela Rorantystów (Capella Regia Rorantistarum) została powołana aktem fundacyjnym przez światłego władcę i mecenasa sztuki, króla Zygmunta I Starego w 1540 r. Skupiała śpiewaków będących zarazem wybitnymi kompozytorami. Ich twórczość, zachowaną w Archiwum Katedralnym, od kilkudziesięciu lat uprawia współczesny zespół Królewscy Rorantyści. Występował w wielu krajach Europy, w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Dokonał nagrań płytowych, radiowych i telewizyjnych.
Królewscy Rorantyści wykonują przede wszystkim utwory roranckie, ale mają również w repertuarze utwory o charakterze okazjonalnym i świeckim (kolędy, pieśni patriotyczne, romantyczne i in.)
Fot. Piotr Markowski
Stanisław KRAWCZYŃSKI – swoją działalność artystyczną rozpoczynał jako kierownik Chóru Polskiego Radia i Telewizji w Krako¬wie, a następnie Chóru Filharmonii Krakowskiej. Pod jego kierownic¬twem ze¬społy te występowały m.in. w Teatro alla Scala w Mediolanie, Basilica di San Marco w Wenecji, Teatro Regio w Turynie, Academia di Santa Cecilia w Rzy¬mie, lipskim Gewandhausie, Beethovensaal w Stuttgarcie, Brucknerhaus w Lin¬zu. W latach 1986–2008 związany był, jako dyrygent, z zespołem “Capel¬lae Cracoviensis”, prezentując krakowskiej publiczności pierwsze polskie wyko¬nania kompozycji m.in. F. Martina, P. Vasksa, K. Nystedta, Ch. Ivesa i wielu innych. Dzięki tej działalno¬ści stał się jedną ze znaczących postaci krakowskiego środowiska muzycz-nego, tworząc jego kształt i wizerunek. W 1992 objął kierownictwo Tarnowskiej Orkie¬stry Kameralnej, koncertując z tym zespołem w kraju i za granicą (Hiszpa¬nia, Francja, Szwajcaria). Występował w ważnych miejscach dla sztuki i kultury eu¬ropejskiej m.in.: Thomas-Kirche w Lipsku, Wigmore Hall w Londynie, sala kon¬certowa UNESCO w Paryżu, Konserwatorium w Kijowie oraz na festiwalach muzycznych w wielu krajach świata promując twórczość polskich kompozytorów jako dobro narodowe. W 1990 roku był ini¬cjatorem powstania Krakowskiego Chóru Kameralnego – uznanego przez kry¬tyków za jeden z naj¬lepszych polskich zespołów chóralnych. Dokonał prawykonań nowo od¬krytych dzieł A. Brucknera oraz wielu kompozy¬torów polskich m.in.: Z. Bargielskiego, Z. Bujarskiego, H.M. Góreckiego, R. Ma¬ciejewskiego, R. Pale¬stra, M. Stachowskiego. Wraz z Kają Danczowską i Orkiestrą Filharmonii Podkarpackiej im. A. Malawskiego dokonał pierwszego nagrania Koncertu na skrzypce i orkiestrę Henryka Jana Botora.
W 2000 r., będąc jednym z dziewięciu dyrygentów, brał udział w two¬rzeniu wielkiego międzynarodowego zespołu, prezentującego, w czasie tour¬née po ca¬łej Europie, utwory dziewięciu miast, mających status Stolicy Kultury Euro¬pejskiej.
W 2001 roku z okazji dziesiątej rocznicy powstania Internetu pro¬wadził, w ramach elektronicznego eksperymentu, koncert – dyrygując z Krako¬wa śpiewającymi – w Warszawie, zespołem “Vocal Consort”, Gdańsku, chó¬rem “Schola Cantorum Gedanensis”.
W latach 2012–2016, działając na rzecz środowiska polskich uczelni artystycznych, pełnił funkcję Przewodniczącego Sekcji Sztuki Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów.
Pełni funkcję Prezesa Małopolskiego Oddziału Polskiego Związku Chórów i Orkiestr prowadząc aktywna działalność na rzecz popularyzacji śpiewu chóralnego i amatorskiego ruchu muzycznego. Jest inicjatorem licznych działań Oddziału, pomysłodawcą i organizatorem konkursów, spotkań oraz seminariów m.in. Małopolskie spotkania kolędowe, Małopolskie Warsztaty Chóralne, czy Ogólnopolskie Seminaria Dyrygentów Chóralnych i Orkiestrowych.
Prowadzi działalność pedagogiczną w Akade¬mii Muzycznej w Krakowie, w której w latach 2004-2012 oraz 2006-2020 pełnił funkcję rektora.
Uczestniczy, jako juror, w licz¬nych międzynarodowych konkursach chó¬ralnych i dyrygenckich.
fot. PIotr Markowski
Anna Wiktoria SWOBODA – szczególnym zamiłowaniem darzy muzykę solową XVII i XVIII wieku na lutnię barokową oraz muzykę zespołową z użyciem teorby i gitary barokowej jako instrumentów continuo. Traktuje muzykę barokową jak sztukę współczesną i żywą, współgrającą w niezwykły sposób z naszymi nowoczesnymi potrzebami artystycznymi. Nie interesuje się mechanicznym odtwarzaniem, poszukuje naturalności i prawdziwych, głębokich emocji. Ukończyła z wyróżnieniem studia w zakresie gry na lutni w Akademii Muzycznej w Krakowie w klasie Jerzego Żaka oraz w Hochschule für Musik Trossingen (Niemcy) pod kierunkiem Rolfa Lislevanda. Jest także absolwentką studiów licencjackich w Katedrze Komparatystyki Literackiej Instytutu Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Naukę gry na lutni rozpoczęła pod kierunkiem Antona Biruli. Uczestniczyła wielokrotnie w kursach mistrzowskich prowadzonych przez Hopkinsona Smitha, Joachima Helda, Evangelinę Mascardi czy Jacoba Lindberga. Realizując basso continuo, współpracowała z solistami i zespołami zarówno w kraju, jak i za granicą, a także z teatrami operowymi w Stuttgarcie (Wilhelma Theater), Pforzheim, Krakowie, z Warszawską Operą Kameralną, Capellą Cracoviensis, Polską Operą Królewską, Wrocław Baroque Ensemble oraz Danmarks Radio Orkestret w Kopenhadze i Hochschule für Musik u. Theater w Lipsku. Brała udział w premierowych nagraniach, m.in.: ścieżki dźwiękowej do sztuki Szkoła żon dla Teatru Telewizji (muz. A. Konarski, reż. J. Stuhr), oratorium Golia abbattuto A. Melaniego (dyr. J. Żak), cyklu M. Stachowskiego Amoretti (1982) i zbiorów Bibliotheca Rudolphina, a także utworów z tabulatur krzeszowskich dla Cyfrowej Biblioteki Narodowej Polona oraz w koncertowych nagraniach dla TVP Kultura.
W swojej pracy doktorskiej zajęła się bardzo rzadko wykonywaną muzyką kameralną z lutnią obligato na przełomie XVII i XVIII wieku i dokonała jej premierowych rejestracji dźwiękowych (praca ta otrzymała Nagrodę Prezesa Rady Ministrów 2023). W 2023 r. ukazała się jej solowa płyta Timeless Lute z utworami na lutnię barokową autorstwa Silviusa Leopolda Weissa oraz premierowym nagraniem suity Le Parnasse Silesienne Marka Pasiecznego. Anna Wiktoria jest jednym z redaktorów w międzynarodowym projekcie Le Luth Doré, prowadzi także warsztaty i wykłady na temat instrumentów lutniowych i ich oryginalnego repertuaru oraz klasę Lutni i Dawnych Instrumentów Szarpanych w Akademii Muzycznej w Krakowie.
fot. Michał Ramus
