Wykonawcy:

Projekt Muzyczne Mosty

Izabela Jutrzenka-Trzebiatowska – fortepian

Jacek Podgórski – wiolonczela

Ensemble Rheni Andreasa Winnena

Andreas Winnen – kierownictwo artystyczne

Repertuar:

Fryderyk Chopin - Polonez cis-moll op. 26 nr 1 

                              - Polonez es-moll op. 26 nr 2 

                              - Nokturn cis-moll op. 27 nr 1 

                              - Walc Des-dur op. 64 nr 1 

                              - Walc cis-moll op. 64 nr 2 

                              - Scherzo h-moll op. 20 

                              - Introdukcja i Polonez C-dur na fortepian i wiolonczelę op. 3

Clara Schumann - Koncert fortepianowy a-moll op. 7 (oprac. J. Draheim)

Izabela JUTRZENKA-TRZEBIATOWSKA – ukończyła studia magisterskie w Akademii Muzycznej w Krakowie w klasie fortepianu Mirosława Herbowskiego, a następnie studia podyplomowe w Akademii Muzycznej w Łodzi w klasie fortepianu Mariusza Drzewickiego. Z wyróżnieniem obroniła pracę doktorską Walce fortepianowe wielkich romantyków w nurcie muzyki salonowej XIX wieku (2022) w Akademii Muzycznej im. K. Pendereckiego w Krakowie.

Brała udział w licznych kursach mistrzowskich, m.in. Wiener Meisterkurse w klasie Paula Badura-Skody (2010) oraz Rolanda Batika (2011). W 2013 roku wykonała recital podczas Międzynarodowego Festiwalu Ung Klassik w Norwegii, a także wystąpiła na Estradzie Młodych 47. Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku. W 2014 roku uczestniczyła w 19. Festiwalu Kompozytorów Polskich im. Henryka Mikołaja Góreckiego. 

Koncertuje w kraju i zagranicą: w Niemczech, Norwegii, Hiszpanii, we Francji, na Węgrzech i w Austrii, m.in. w Wiener Musikverein. Jesienią 2017 roku zainaugurowała IV Festiwal Muz Słowiańskich w Filharmonii im. H. Wieniawskiego w Lublinie. Rok 2018 rozpoczęła recitalem chopinowskim w Bibliotece Polskiej w Paryżu, gdzie otrzymała odznaczenie Mérite et Dévouement Français oraz srebrny medal Arts-Sciences-Lettres. W 2019 roku ukazał się jej debiutancki album płytowy Chopin. W czasie pandemii wzięła udział w International Solidarity Festival, a wspólnie z muzykami BYOM Academy zorganizowała Międzynarodowy Festiwal nexTus. Dzięki stypendium Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego zrealizowała projekt Muzyka salonowa XIX w. - Walce kompozytorów polskich. 

Wykonywała koncerty fortepianowe współpracując z takimi orkiestrami jak Sinfonietta Cracovia, Bonner Jugendsinfonieorchester, Sinfonieorchester TH Köln, Creacovia Ensamble, Junge Kammerphilharmonie Freiburg, pod batutą takich dyrygentów jak Tadeusz Strugała, Andreas Winnen, Sebastian Perłowski. W 2024 zainicjowała Festiwal Creative Women wykonując Koncert fortepianowy a-moll Clary Schumann z orkiestrą symfoniczną Collegium Musicum w Bonn, a następnie w Filharmonii Śląskiej i w Filharmonii Krakowskiej. W kolejnym roku zrealizowała trasę koncertową z Akademisches Orchester Bonn.

Jacek PODGÓRSKI – absolwent Akademii Muzycznej w Krakowie, gdzie ukończył studia w klasach Dominika Połońskiego oraz Doroty Imiełowskiej. Kształcił się również w ramach programu Erasmus+ w Musik und Kunst Privatuniversität der Stadt Wien w mistrzowskiej klasie Natalii Gutman, a swoje umiejętności kameralne doskonalił podczas studiów podyplomowych w Universität für Musik und darstellende Kunst Wien w klasach Johannesa Meissla oraz Avedisa Kouyoumdjana. Jest doktorantem UMCS w Lublinie, gdzie przygotowuje rozprawę doktorską dotyczącą twórczości I. F. Dobrzyńskiego. Jest laureatem licznych międzynarodowych konkursów muzycznych takich jak 2nd International Music Competition Valencia Awards, Las Conchillas International Competition, International Music Award w Wiedniu, 4th International Moscow Music Competition, ISCART International Music Competition. Zwyciężył w konkursie organizowanym przez Golden Classical Music Awards, w ramach którego zadebiutował w Carnegie Hall w Nowym Jorku. 

Jako solista i kameralista koncertował m.in. w Brahms-Saal Musikverein oraz w pałacu Schönbrunn w Wiedniu, Filharmonii Lubelskiej, Filharmonii Częstochowskiej, Filharmonii Krakowskiej, Musikforum Katharinenkirche w Stendal, a także w kościele Saint-Pierre de Montmartre w Paryżu. Występował podczas licznych festiwali muzycznych, m.in. podczas Przemyskiej Jesieni Muzycznej, Międzynarodowego Festiwalu Młodych Laureatów Konkursów Muzycznych IPIUM Silesia, Salezjańskiego Lata Muzycznego, Letniej Akademii Muzycznej oraz Akademii Mendelssohnowskiej we Wrocławiu. Dwa lata temu zadebiutował jako solista i kameralista z Filharmonią Lubelską pod dyrekcją Piotra Wijatkowskiego natomiast w minionym roku dokonał jako solista i kameralista nagrania Koncertu d-moll RV 565 na dwoje skrzypiec i wiolonczelę A. Vivaldiego. W 2024 zadebiutował wraz z skrzypaczką Jagodą Prucnal-Podgórską i pianistką Joanną Sochacką w Koncercie potrójnym C-dur L. v. Beethovena z towarzyszeniem Stadtorchester Pressbaum pod batutą Piotra Jaworskiego.

Andreas WINNEN – jest dyrygentem, kompozytorem i skrzypkiem-koncertmistrzem. Prowadzi orkiestry w Kolonii, Bonn, Fryburgu. Był dyrygentem orkiestr uniwersyteckich, takich jak Collegium Musicum Oberkirch i Collegium Musicum Bonn. Jego repertuar koncertowy obejmuje ponad 200 dzieł symfonicznych, oratoryjnych oraz operowych. Za działalność edukacyjną otrzymał Medal of Merit von Lions International. Z Jugendsinfonieorchester z Bonn, orkiestrą Ludus Tonalis Bonn, Sinfonieorchester Südbaden i Sinfonieorchester TH Köln zdobył wiele nagród konkursowych i festiwalowych. Wraz ze swoimi orkiestrami odbył trasy koncertowe po całej Europie, a także w krajach Ameryki Środkowej i Południowej zorganizowane przy wsparciu Instytutu Goethego. 

Od wielu lat jest profesorem dyrygentury w Hochschule für Musik und Tanz Köln oraz w Hochschule für Musik Freiburg, gdzie prowadzi orkiestrę Junge Kammerphilharmonie Freiburg. 

W 2019 roku założył zespół Ensemble Rheni, obejmując w nim kierownictwo artystyczne i rolę koncertmistrza. Nazwa zespołu nawiązuje do Rzeki Ren i regionu Nadrenii, jako miejsca, które zajęło szczególną rolę w sercach muzyków. Do tej pory Ensemble Rheni występowało jako zespół kameralny oraz w rozszerzonym składzie jako orkiestra smyczkowa w Niemczech, Szwajcarii, Francji i w Polsce.

Fryderyk Chopin i Clara Schumann. W kręgu inspiracji tańcem

Koncert rozpoczną dwa Polonezy op. 26. W pierwszym z nich, cis-moll, początkowy zamaszysty temat taneczny skontrastowany jest z lirycznym, sentymentalnym triem. Drugi, w mrocznej tonacji es-moll, napisany został w duchu patriotycznym. Huneker pisał, że słychać w nim szczęk kajdanów zesłańców idących na Sybir. Krótką chwilę wytchnienia i nadziei przynosi trio poloneza w H-dur, inspirowane śpiewem chorałowym. Dla muzyki Chopina charakterystyczne jest przefiltrowanie romantycznego uczucia przez sferę kultury i konwencje epoki. Kompozytor i wirtuoz fortepianu zarazem „jest w najwyż¬szym stopniu wytworny […]” i, jak zauważył Heller: „woli wysokie salony niż wysokie góry”. Twórczość Chopina pełna jest elegancji i wdzięku, a szczególnie jego tańce. Walce op. 64 powstałe w modnym na początku XIX wieku stylu brillante, kompozytor dedykował wielkim damom ówczesnych salonów: Delfinie Potockiej, baronowej Charlotte de Rothschild i Katarzynie Branickiej, siostrze Zygmunta Krasickiego. W podobnej poetyce utrzymany jest Nokturn op. 27 nr 1 przywodzący na myśl skąpany w świetle księżyca krajobraz. Chopin tworząc tę „pieśń nocy”, czerpał inspirację z włoskiej muzyki operowej, z cudownego brzmienia bel canto. Niezwykłym przykładem utworu muzycznego nawiązującego do tragicznej historią Polski pod zaborami jest Scherzo h-moll op. 20. Kompozytor przebywał w Wiedniu, gdy wybuchło powstanie listopadowe i poru¬szony do głębi wydarzeniami w ojczyźnie, skomponował dzieło o wyjątkowej sile wyrazu. Ostre kontrasty dynamiczne i narastanie napięcia w utworze są wyrazem rozdarcia wewnętrznego i rozpaczy kompozytora wynikającego z niemożności uczestniczenia w tym patriotycznym zrywie. Cytat z najpiękniejszej polskiej kolędy Lulajże, Jezuniu dobitnie świadczy o narastającej tęsknocie za krajem.

Pierwszą część koncertu zwieńczy Introdukcja i Polonez op. 3 C-dur. Podobnie jak walce, utwór ten skomponowany został pod wpływem modnego stylu brillante. Kompozytor początkowo pracował nad nim podczas pobytu w Antoninie u chętnie grającego na wiolonczeli księcia Antoniego Radziwiłła, będącego też pierwszym wykonawcą poloneza. Rok później kompozytor dopisał wirtuozowską introdukcję z myślą o warszawskim wiolonczeliście Józefie Kaczyńskim.

***

Clara Schumann zetknęła się z twórczością Fryderyka Chopina już w młodości. W wieku dwunastu lat wykonywała publicznie Wariacje op. 2 B-dur, a rok później miąła po raz pierwszy okazję usłyszeć kompozytora na żywo podczas jego koncertu w Paryżu. Występ ten wywarł na niej niezatarte wrażenie. W 1833 roku wykonała jego Koncert fortepianowy op. 11. W tym czasie pracowała nad własnym Koncertem fortepianowym op. 7, który miał prawykonanie w 1835 roku w Gewandhaus w Lipsku. O jej fascynacji muzyką Chopina świadczy m.in. korespondencja z Robertem Schumannem. Koncert Clary Schumann, podobnie jak koncerty fortepianowe Chopina, powstał pod wpływem stylu brillante. Inspirację muzyką Chopina można usłyszeć w kształtowaniu melodii, jak też w sposobie budowania narracji w pierwszej części koncertu. Ponadto o fascynacji młodej kompozytorki Chopinem świadczy wykorzystanie w ostatniej części koncertu poloneza, który zajmował szczególne miejsce w twórczości Chopina jako wirtuozowski utwór koncertowy.

Izabela Jutrzenka-Trzebiatowska